Festival
De organisatie en alle bezoekers logeren in een nieuw congrescentrum even buiten Khanty-Mansiysk.
Het filmfestival is vooral een bijeenkomst met seminars en fora, vanzelfsprekend gehouden in het Russisch. Hoewel wij een tolk hebben is dat toch niet volgen. Als iemand opgewekt vraagt "wat willen jullie"? "Films zien" roepen wij en nog een andere, Franse, filmer. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde. Het duurt 2 dagen voor er iets geregeld is en dan blijkt het toch ondoenlijk om alle films te bekijken.
Dus genieten we vooral van het prachtige weer. Vorig jaar was het hier 6 graden en nu is bijna 30! Maar in de 7 maanden dat het winter is, kan het kwik zakken tot onder 50 graden.
Behalve aan films is verder aan alles gedacht. Elke avond is er een uitgebreid buffet met de meest waanzinnige hapjes en voldoende te drinken. Er zijn artiesten die de avond vol zingen en entertainen.
De laatste avond worden de prijzen bekend gemaakt afgewisseld met het optreden van een grote balletgroep en artiesten uit de Russische TV wereld, allemaal overgevlogen uit Moskou.
Een korte scène uit de prijswinnende films wordt op een groot doek vertoond. Halverwege de avond verschijnt de scène van een vissende reiger uit onze ooievaarsfilm op het doek. We worden op het podium gehesen en krijgen een prijs voor de film met het beste camerawerk. 

Landschap
Vanuit het vliegtuig was al goed te zien, dat hier veel water is en moerassen. De Taiga is een grote vlakte waar de rivier de Ob zich doorheen slingert. Grote stukken zijn bedekt met bos, heel veel witte berkenstammen en nog veel meer naaldbos. Met 3 boten varen we een hele dag op de Ob. Onderweg zien we een grote vlakte waarop af en toe wat boompjes. Soms hangt er een roofvogel boven, maar verder zijn er in dit immense land weinig vogels te zien. Ver weg kieviten, die op langsvliegende kraaien stoten. Die zullen dus wel eieren of jongen hebben, die in dit insectenrijke gebied voedsel voor het oprapen hebben. Als een afgekalfde oever in de buurt van de boot komt tellen we meer dan 1000 nesten van oeverzwaluwen.

Na 5 uur varen zonder huizen, of mensen te zien, bereiken we een kleine nederzetting, die 700 kilometer van het dichtstbijzijnde station van de Transiberiëspoorweg ligt. Folkloristische groepen dansen en zingen voor ons. Buiten is het snikheet en binnen staat er een uitgebreide maaltijd klaar. Tussen de gangen door wordt er gezongen en gedanst, kortom gefeest. Het is al laat als de boten weer stroomafwaarts gaan. De zon zakt een beetje en geeft aan dat landschap zonder mensen een heel bijzondere sfeer. 

Khanty-Mansiysk
De stad waar het festival wordt georganiseerd is de hoofdstad van de regio Ugra, in het westen van Siberië. Het gebied meet van oost naar west 900 km en van noord naar zuid 1400 km. Het ligt ongeveer 2000 km van Moskou, op 61°07 Noorderbreedte - 69°04' Oosterlengte.

De Ugra is oorspronkelijk het thuisland van de Khanty, Mansiysk en Forest Nentsy. Van deze inheemse bevolking leeft nu nog 30.000 mensen, die vooral van de visserij bestaan., in 100 nderzettingen. De overige 1 ½ miljoen inwoners worden gevormd door 120 etnische groepen, waarbij de Russen, Oekraïners, Tataren en Bashkirs de grootste groepen zijn.

We bezoeken met de tolk de stad met een wonderlijke moderne architectuur en een noordelijke uitstraling. Twintig jaar geleden waren de wegen nog niet geplaveid woonden men in houten huizen. Nu is de stad 'booming', omdat de opbrengsten uit de olie niet meer naar Moskou vloeien. De regio produceert bijna 7 % van alle ruwe olie ter wereld.

We worden rondgeleid in het Openluchtmuseum "Torum-Maa", waar we bijna opgevreten worden door de muggen en we nemen een kijkje in het heel moderne Volkenkundig museum. Alleen voor niet-russen is er ook nog een wandeling door de stad. Daar laten we ons imponeren door de pas gebouwde grote kathedraal versierd met beelden van de monniken die het cyrillisch alfabet hebben uitgevonden.

Festival http://www.ecofest.land.ru
Khanty-Mansiysk http://www.admhmao.ru/english/index.htm
Musea http://www.admhmao.ru/english/cultureE/frame.htm

Matsalu Natuurfilmfestival Estland
 

“Ooievaars Natuurlijk” kreeg de 14^e nominatie. Wij bezochten het 2^e Internationale Natuurfilmfestival in Lihula, Estland. 

Een septemberochtend in de Matsalu moerassen van West-Estland. Het is 6.15 uur en de zon laat zich al een beetje zien. Een groep natuurfilmers uit Finland, Zweden, de Baltische staten en wij soppen door het kletsnatte gras. Daar waar het grasland overgaat een ondiep water verzamelen zich meer dan duizend rotganzen en negen duizend kraanvogels op weg naar warmere streken. Het geluid is overweldigend, de vogels bieden tegen elkaar op wie het hardst kan roepen. Hier en daar zien we in grauwe ochtendlicht ook wat ooievaars en kraanvogels, die nog aan het eten zijn.

Matsalu is sinds kort een Nationaal Park en valt onder de Ramsar-conventie. Volgens Alex, de bioloog die ons vergezelt, ligt hier een van de grootste veenmoerassen ter wereld. Dat kan ook wel, want Estland, hoewel iets groter dan Nederland, heeft nog geen 1,2 miljoen inwoners. Hier is nog natuur zat! De meeste mensen wonen in de hoofdstad Tallinn en daarbuiten liggen dorpen verspreid over het land. Veel kolchozen gemeenschappen, een soort van huurkazernes uit de communistische periode zijn verlaten.

Op sommige plekken hebben onderzoekers 40 inheemse planten per m2 gevonden. Er staan orchideeën, gentianen en verder jeneverbessen, dunne berken, essen, eiken en natuurlijk veel naaldbos. Op het eerste gezicht is het niet zo’n spectaculair landschap, het is vlak en hobbelig met hier en daar zwerfstenen. Wat wel bijzonder is: dit gebied daalt niet zoals bij ons, maar stijgt meer dan 1 mm per jaar. Dat is in een eeuw zo’n decimeter.

Over de geschiedenis is veel te vertellen. Het is een triest relaas. Eeuwen zijn de Esten overheerst geweest door Denen, Duitsers, Zweden en Russen. Het land was onafhankelijk tussen de twee wereldoorlogen in en werd dat weer na 1991. In de 2^e wereldoorlog werden vele Esten gedeporteerd naar Siberië en vervangen door Russen. Nog steeds is 1/3 deel van de bevolking Russisch. Dat is ook te zien aan de opschriften. Ests is verwant aan het Fins, een Fins- Oegrische taal, waar wij niets van begrijpen. Gelukkig spreken de jongeren tegenwoordig ook Engels. 

Festivalinformatie: www.matsalufilm.ee  
Nationaal Park: www.matsalu.ee 
Natuurfoto’s: www.loodusemees.ee

Waga Brother Nature Film Festival 31 maart – 4 april 2004 Goniadz, Polen

De film ‘Ooievaars Natuurlijk’ werd genomineerd op het natuurfilmfestival in het oosten van Polen. Jan van den Ende en Monique M. van den Broek waren daarbij.

Buiten een paar graden boven het vriespunt, binnen barst op de eerste dag van het natuurfilmfestival de feestvreugde los met traditionele Poolse volksdans en een uitgebreid ontbijt. Er zijn behalve de organisatoren en de prominenten, filmmakers uit 12 Europese landen. De communicatie is niet altijd eenvoudig omdat de meeste Polen alleen hun moedertaal spreken. Joanna Wierzbicka, de drijvende kracht achter dit festival, is constant in de weer om van alles te regelen. TVP, de Poolse televisie, is de hele week aanwezig en volgt de festivalgangers tijdens de filmvoorstellingen en het vogelen. Vijf dagen draaien er films in de zaal van de plaatselijke middelbare school. De studenten doen met de organisatie praktische ervaring op met de catering en de plaatsverkoop. Het publiek wordt gevormd door leerlingen van scholen uit de omgeving. Onze film over de ooievaars in Nederland wordt goed ontvangen. Maar de Polen vinden het wel raar dat er zoveel belangstelling is voor ooievaars, want daar is de ooievaar een gewone verschijning. www.festival.org.pl  

De plek, waar het festival tijdelijk is gevestigd, is fantastisch. Goniadz is een eenvoudig dorp, niet ver van de grens met Wit-Rusland, waar de kerk het gezicht bepaalt. Op het plein zijn de roeken druk bezig met hun nesten en daaromheen staan enkele ‘skleps’, winkels waar van alles te koop is. Sinds enkele jaren is er in Goniadz, met z’n 2000 inwoners, een leuk hotel en een restaurant, dat rustiek is ingericht. Vanaf het balkon hebben we een prachtig uitzicht op de uiterwaarden van de rivier de Biebrza. Het lijken de Nieuwkoopse plassen wel. Eigenlijk is het wat te vroeg om al veel vogels te zien. Pas eind april, begin mei is de beste tijd voor allerlei watervogels met als hoogtepunten de witvleugelstern, wilde zwaan, watersnip en auerhoen. Maar de ooievaars zijn al wel terug en zoeken hun nesten weer op. In de buurt is een goede plek om baltsende kemphanen te zien. De kemphanen komen er een paar weken showen voor ze verdergaan naar hun broedgebieden. Ook zitten er elanden, die zich in de dichte dennenbossen makkelijk verschuilen. Kortom voor natuurliefhebbers een must! www.biebrza.com.pl

Voor meer informatie zie nieuws

Film “Ooievaars Natuurlijk” opnieuw onderscheiden

Violen, een cimbaal, een koor van donkere Tsjechische mannenstemmen en applaus. Tegen deze achtergrond ontvingen Jan van den Ende en Monique M. van den Broek 29 november 2003 in Uherske Hradiste (Tsjechië) de prijs van het Ministerie van Milieu. Minister Libor Ambrozek was ooit als student betrokken bij de organisatie. In 1975, bij de start van het Milieu Festival onder het communistisch regiem, waren milieu- en natuurproblemen onbespreekbaar. Inmiddels zijn de actie voerders van het eerste uur wat bezadigder geworden. En bleek het – na de fluwelen revolutie- mogelijk voor een student om minister te worden. 

Op de officiële opening van “It is up to you too” in het stadhuis van Uherske Hradiste worden de namen van alle aanwezigen voorgelezen en tekenen wij als Vips het gastenboek. Naast de minister en de burgemeester zijn ook sponsors en juryleden aanwezig. Tijdens de festivalweek zijn er seminars en tentoonstellingen. Scholen kunnen uit de aangeboden films hun eigen programma samenstellen. Zo heeft de Agrarische school “Ooievaars Natuurlijk” uitgekozen. Na de vertoning is er een levendige discussie met vragen als: Waarom toch weer een film over ooievaars? Waarom betaalde men jagers om ooievaars te doden? en Hoe zit dat met het voeren van de vogels?  

De afsluiting van het festival in de “Klub Kultury” gaat vergezeld met veel muziek en de prijsuitreiking. Er zijn 3 prijzen voor amateurfilms en 3 prijzen voor professionele films. Minister van Milieu Libor Ambrozek overhandigt ons een grafiek van een bekende Tsjechische kunstenaar en prachtig blauw kristal.   

Moravië
Aangezien wij het programma –vanwege de taal – niet kunnen volgen, krijgen wij een Engelssprekende gids, die ons ook de omgeving van Moravië laat zien. Het landschap is heuvelachtig, de velden kaal en in de verte zijn de Karpaten zichtbaar. Alles straalt een voor ons ongekende rust uit. 
Het is een streek waar traditie nog hoog in het vaandel staat. Op feestdagen draagt men de traditionele kleding, er wordt gedanst en overal zijn muziekgroepen die volksmuziek spelen. 
Onze gastvrouw laat ons haar ‘cottage’ zien, waar net een varken van 190 kilo geslacht is. Het vlees wordt gerookt, ingemaakt of ingevroren en daar eet de familie de hele winter van.
We bezoeken een glasfabriek uit 1794 waar recent vakbond en arbeiders zich met succes tegen sluiting van de fabriek verzetten. Hier wordt hard gewerkt door vakmensen, die nog de kunst van het glasblazen verstaan. Het is prachtig om ze bezig te zien, maar het heeft ook iets schrijnends. Er is hier nauwelijks industrie en stilleggen van de fabriek zou een ramp betekenen. 
In Uherske Brod leidt Mevrouw Slovackova ons rond in het Comeniusmuseum. De vrijdenker Comenius werd daar geboren, hij reisde door heel Europa reisde en stierf in Naarden. Vandaar dat iedereen in deze regio Naarden kent.
Voor ons openbaarde Moravië zich als een streek van rust en eenvoud in een stralende natuur.

Ecocinema Filmfestival Griekenland 

“Stork Stories in the Netherlands” was te zien op het 3^e Internationale Ecofilmfestival, dat werd gehouden van 9 tot 14 september 2003. Deze keer was Rhodos gasteiland voor het festival.
De volle maan probeert planeet Mars in te halen boven het openluchttheater van Rhodosstad. De genodigden zitten in het prachtige oude theater in moderne regisseurstoelen. Na de onontkoombare officiële speeches begint de openingsfilm voor dit festival: ‘The voice of Ljudmila’. In 75 minuten vertelt een Russische vrouw over de Tsjernobylramp die haar familie, haar stad en haar land is overkomen. We worden tijdens dit ecofestival aan meer rampen herinnerd: olierampen, varkenspest, armoede enz. Maar we zien ook films die een andere kijk geven op onze omgeving. Wij vinden kakkerlakken eng, maar voor Aziaten zijn ze een bron van eiwitten. Termieten verwoesten hele huizenrijen in New Orleans, maar zijn een smakelijk hapje in de binnenlanden van Afrika.
Kortom een festival met een gevarieerd aanbod van socio- en eco-drama’s in een toeristische omgeving. In het airconditioned theater worden de films ingeleid door de maker, waarna de gelegenheid is vragen te stellen. Als aan het eind van de week, na de andere genomineerde films, de Ooievaarsfilm aan de beurt is, zijn we verrast door de aanwezigheid van een aantal interessante mensen, waarmee we de dag tevoren gesproken hadden. 
Helaas blijken weinig inwoners van het eiland of toeristen, het festival te bezoeken. En…daarvoor doen we het toch nietwaar?
Het festival wordt afgesloten in het openluchttheater, begeleid door een Italiaans damesensemble dat filmmuziek ten gehore brengt. ‘Play it again Sam’ en ‘Once upon a time in the west’. 
De jury heeft zoals altijd een moeilijke taak en deze keer is het echt zo! Ze moeten documentaires, animatie en speelfilms vergelijken. De 6 prijzen gaan tenslotte naar Griekse en Franse films.    

Voor meer informatie: www.ecocinema.gr

                                                                        

 “Ooievaars Natuurlijk” wint prijs in Lodz

In juni 2003 namen Jan van den Ende & Monique van den Broek op het “Internationale W. Puchalski Natuur Filmfestival” in Polen een prijs in ontvangst voor hun film ‘Ooievaars Natuurlijk’  

Lodz zaterdag 7 juni: buiten een zinderende hitte, de winkels zijn gesloten en de straten verlaten. Binnen in het filmmuseum zitten genodigden te wachten op de uitslag van de festivaljury. Wij zijn een van de weinige buitenlandse gasten, speciaal voor ons zal er iemand tolken. Er is een prijs voor een Poolse insectenfilm en voor een aantal films uit Oostenrijk. Dan klinkt het dla filmu “Opowiesc o holenderskich bocianach”. Holenderskich verstaan we, dat kan alleen maar Holland zijn en bocianach betekent ooievaar. Dan realiseren we ons dat onze ooievaarsfilm een prijs heeft! We worden op het podium geroepen krijgen de oorkonde, boeken over Lodz en bloemen. Verdwaasd staan we daar in de fotolens te staren, dit hadden we echt niet verwacht. (foto’s www.wfo.com.pl  klik onder het groene blaadje rechts: fotoservis: 3 en 4 ) 

Vier dagen eerder zijn we in Lodz gearriveerd. De stad kijkt ons, ondanks het mooie weer, somber en grijs aan. Wat een verschil met het kleurrijke schouwspel van het Poolse landschap. Het geel van de koolzaadvelden doet pijn aan je ogen, de vele korenbloemen zorgen voor een diep blauwe zweem. In de bosranden laten witte vlieren met daarvoor velden met rode zuring de kleuren van de Poolse vlag zien. Deze dagen draaien er 30 natuurfilms voor een publiek van voornamelijk scholieren. Daarnaast zijn er fototentoonstellingen, bloemenpresentaties en zelfs een parade in de Piotrowskastraat. Deze allee is na de ondergang van het communisme tot promenade omgetoverd, waar de inwoners van Lodz flaneren en met één drankje uren op een van de talrijke terrassen zitten. 

Lodz met ruim een miljoen inwoners kenmerkte zich in het verleden vooral door de textielindustrie. Duitse industriëlen bouwden er hun grote paleisachtige huizen en maakten gebruik van de goedkope arbeidskrachten. Nu staan die grote complexen leeg. Ze vormen een bizar decor. Enkele paleisjes zijn museum geworden en de rest wordt verkocht voor het symbolisch bedrag van 1 Zloty = 0,25 eurocent. De nieuwe eigenaren verplichten zich wel het huis in originele staat te herstellen. 

De tweede dag van het festival komt de Poolse televisie, die een vraaggesprek met ons wil. De regisseur wil 2 dingen weten: Waarom een film over ooievaars? en Hoe staat het met het maken van natuurdocumentaires in Nederland? Het resultaat zien we niet want ze zenden het na het festival uit. 

Elke avond zijn er culturele bijeenkomsten, waarbij wij ook aanwezig zijn. Zo’n muziekuitvoering wordt steevast afgesloten met een picknick. Daar zijn de Polen goed in, er is worst in tien verschillende soorten en het bier vloeit rijkelijk. Helaas zijn wij geen bierdrinkers en wijn, nee dat hebben ze niet.

Een ander probleem is de taal. Bijna niemand spreekt Engels, Frans of Duits. Dan voel je je een beetje eenzaam temidden van die honderd mensen. Gelukkig zijn er na de prijsuitreiking een paar mensen, die Duits spreken en dan blijken de directeur en de andere organisatoren van het festival wel degelijk belangstelling voor ons hebben. De een brengt zijn vrouw mee, die lerares Duits is. De ander heeft een sponsor gevonden, die als Engelse tolk kan optreden. Beladen met cadeaus bereiken we ‘s avonds het hotel, om daar vervolgens geen oog dicht te doen. Er is een bruiloft en dat betekent feest tot 6 uur

’s morgens. Moe maar voldaan rijden we via de Oderdelta ten noorden van Stettin terug naar Nederland.

Op het ‘13^e Festival de l’oiseau et de la nature’ in Abbeville Frankrijk kreeg de film “Ooievaars Natuurlijk” een nominatie: “Histoires de cigognes aux Pays-Bas”.

Als wij op 11 april 2003 arriveren tsjirpen overal mussen, roepen Turkse tortels en wapperen in de straten van de hele stad banieren met geschilderde vogels. In de winkels hangen de posters en overal zijn exposities, kortom het stadje van 25.000 inwoners is vol van het festival.  
Na een overstap in Parijs en een treinreis van nog eens 2 uur worden we opgewacht op het stationnetje van Abbeville. Chantal, die ons verwelkomt, haalt opgelucht adem als we zeggen dat ze haar woordje ook in het Frans mag doen. Ze brengt ons naar de sporthal waar allerlei standjes zijn ingericht van natuurorganisaties, boekhandels, fotografen en nog veel meer dat met vogels heeft te maken.‘s Avonds zien we een aantal natuurfilms, de film heeft al eerder gedraaid. De plaatselijke schouwburg zit vol met bezoekers en het publiek reageert enthousiast op de filmvertoningen. 
Zaterdag wachten we keurig om 12.00 uur op de andere filmers, maar iedereen is ‘op z’n Frans’ wat later. We lunchen met mensen van de organisatie, andere Franse en Waalse filmers en met een Engelse regisseur. Een bus brengt ons in een half uur naar Parc Ornithologique du Marquenterre. In de monding van de rivier de Somme ligt een duingebied met plassen, dat een beetje doet denken aan Meijendel. Een klein deel van het terrein met daarin een meertje is overdekt met netten, daar broeden lepelaars, zilverreigers en koereigers. Er zijn veel watervogels te zien, maar het gebied doet niet zo natuurlijk aan. De namen staan zelfs in het Nederlands vermeld. Dan valt weer op hoe lang die Franse vogelnamen zijn: Bergeend Tadorne de Belon, Grauwe Gans: Oie cendrée, Koereiger: Héron garde-boeuf, Kuifeend: Canard morillon, Smient: Canard siffleur.‘s Avonds is er de gebruikelijke soiree met prijsuitreiking. Dit wordt afgewisseld met dichtkunst van de schoolkinderen, fanfare muziek en een wedstrijd in het imiteren van vogelgeluiden. Tien mannen laten een buizerd horen als verplicht nummer, fluiten dan als duo een eendenpaar en eindigen met een ‘vrij’ geluid. De zaal moet z’n adem inhouden om de jury niet te beïnvloeden, maar aan het eind breekt men de zaal zowat af. De Fransen weten niet van ophouden en pas tegen middernacht kunnen we eindelijk de zaal verlaten.Zo`n 1200 Fransen hebben de film deze keer gezien. Ook volgend jaar is er weer een festival in Abbeville: zie www.festival-oiseau.asso.fr  

The film ‘Stork Stories in the Netherlands’ was nominated for a number of Nature Film Festivals 

Ecological Festival "TO SAVE AND PRESERVE"

5-9 June 2006, Khanty-Mansiysk, Siberia, Russian Federation.


Hot summer in Siberia: as we receive the prize for best camera work for ‘Stork Stories in the Netherlands’, outdoor temperatures swing around 30°C.
At the invitation of the Ecological Festival ‘to Save and Preserve’, some 40 film makers flew to Khanty-Mansiysk via Moscow. The trip to Siberia is itself something special: around mindnight we look out of the plane window and see the sun just going down. And as we land at 01.30 a.m., it is already coming up again. In summer, it is never really dark in Siberia.
At the Khanty Mansiysk airport, we are immediately confronted by television cameras and reporters who want to know what we expect from the Festival. ‘To see many new films, and to meet interesting people’ is our answer. Little do we know that it is going to be completely different!

Festival
Guests and members of the organisation are all housed in a new conference center just outsidethe town of Khanty Mansiysk. The festival itself is mainly a conference with seminars and forum sessions, all of course in Russian. Although we have been provided with an interpreter, it is really very difficult to follow it all. And when someone asks cheerfully ‘What would you like to do?’ and we and one other film maker (a Frenchman) say ‘We’d like to see the films’ we find we’ve almost asked the impossible. It takes two days before something has been arranged and then we find it is just not possible to see all of the films.
So we mainly enjoy the wonderful weather. Last year around this time, it was only 6 degrees above zero and now we’re basking at almost 30o C! But in the seven months of winter they have here, temperatures can go down to around 50o C below zero. Talking of extremes…
Apart from the option of viewing the films, everything has been provided for here. Every evening there are extensive buffet dinners with the most amazing dishes, and more than enough to drink. Artists sing and entertain all evening.
On the last evening of the festival, prizewinners are announced in between parts of a show by a big ballet group and artists from Russian television, all flown in from Moscow for the occasion. A short scene from the prizewinning films is shown on a large screen. Halfway through the evening we see the scene of a fishing heron from our ‘Stork Stories’ film appearing. We are called to the front and receive the prize for the best camera work.

View of the land
From the plane we had already seen that the country exists largely of swamps and water. The Taiga is a huge plain through which the river Ob meanders its courses. Large areas are covered with forests, many, many white birch trunks and even more conifers. We spend a whole day on the Ob in three boats. From the river, all we see is that enormous plain with here and there some clusters of trees. Sometimes a bird of prey hangs silently in the sky, but for the rest we see very few birds in this immense country. Far away some peewits chase a band of crows. The peewits must have nests, their eggs or young threatened, to behave like that. Of course this area is so rich in insects that they never lack in food. When the boat passes a part of the shore where the top has crumbled away into a steep sandy cliff, we count more than a thousand sandmartin nests.
After five hours on the boat without seeing a single house or human being on the shore, we reach a small settlement. This place is 700 kms away from the nearest Transsiberian Railway station. Folk groups dance and sing for us. Outside it is steaming hot, inside a copious meal has been prepared for us. It is late when the boats finally turn downstream again. The sun is sinking a little and provides this empty landscap with a very special atmosphere.

Khanty-Mansiysk
The town where the festival has been organised is the capital of the Ugra region, in West Siberia. The region is 900 kms wide from east to west, and 1400 kms from north to south border. We’re about 2000 kms away from Moscow, at 61°07 North latitude and 69°04' East longitude.
The Ugra region is originally the homeland of the Khanty, Mansiysk and Forest Nentsy. Of this aboriginal population about 30.000 persons are still alive and live in some 100 settlements. They live mainly on fishery. The other 1,500,000 inhabitants consist of some 120 ethnic groups, of which the Russians, Ukrainians, Tatars and Bashkirs are the largest groups.
Accompanied by our interpreter, we visit the town with its strangely modern architecture and its northern appearance. Twenty years ago, the roads were unpaved and people lived in wooden houses. Now the town is booming, because the oil revenues do not flow to Moscow any longer. The region produces nearly 7% of all crude oil in the world.
We are shown around in the open air museum ‘Torum-Maa’, where we are nearly eaten alive by gnats and mosquitoes, and we also visit the very modern Ethnological Museum. And for the non-Russians, there is a guided walking tour of the town. There we are deeply impressed with the recently built big Cathedral, which has beautiful statues of the monks who invented the cyrillic alphabet.

Festival http://www.ecofest.land.ru
Khanty-Mansiysk http://www.admhmao.ru/english/index.htm
Musea http://www.admhmao.ru/english/cultureE/frame.htm
 

“Stork Stories in the Netherlands” was awarded a  14th nomination. We visited the 2nd International Nature Film Festival in Lihula, Estonia. 

A september morning in the Matsalu marshes of Western Estonia. It is 6.15 in the morning and the sun is beginning to show. A small group, consisting of nature film makers from Finland, Sweden, the Baltic States and the Netherlands (us), wades through the wet grass. Where the grassland becomes water, more than a thousand brent geese and some nine thousand cranes have gathered for the journey south to warmer regions. The sound is overwhelming, the birds seem to compete against each other in their crying. In some places, the grey morning light reveals storks and cranes still eating.  

Matsalu has recently been made a National Park, and thus comes under the Ramsar Convention. According to Alex, the biologist acting as our guide, this is one of the largest peat bogs in the world. He may well be right. Estonia is slightly bigger than the Netherlands, but it has only about 1.2 million inhabitants. So there is room enough for nature here! Most of the Estonian population live in Tallinn, the capital. Outside of that, there are a lot of villages scattered across the countryside. Many of the kolchoz communities from the communist era have been abandoned and are empty.

In some places, researchers found 40 indigenous plant species per square meter. There are orchids, gentians, junipers, thin birches, ash, oak and of course a lot of coniferous trees. At first sight the landscape isn’t spectacular, it is flat and uneven, dotted with erratic boulders. What is special is that this land is not sinking, the way the land of the Netherlands is, but that it rises about a millimeter a year. In a century, that makes ten centimeters or four inches.  

Estonia has had a colorful history, but it is mostly a sad story. The Estonians have for centuries been dominated by the Danish, Germans, Swedes and Russians. The country was independent between the two world wars, then it became a part of the Soviet Union until 1991 when it regained its independence. During WWII, many Estonians were deported to Siberia and their homes were given to Russians. Even today, about one third of the population is Russian. It shows in the street signs, which are in both Estonian and Russian. And speaking of the language, Estonian is related to Finnish, of the Finno-Ugrian language group, so we didn’t understand a word of it. Fortunately for us, a lot of the younger people speak english.       

Festival Information: www.matsalufilm.ee  
National Park: www.matsalu.ee 
Nature photography: www.loodusemees.ee

Waga Brother Nature Film Festival 31 March – 4 April 2004 Goniadz, Poland. 
The film ‘Stork Stories in the Netherlands’ was nomimated at the Goniadz Nature Film Festival in East Poland. Film makers Jan van den Ende and Monique M. van den Broek were there for the occasion. 

Although outside it is only just not freezing, inside the welcome is warm on the first day of the film festival. There are tradional Polish folk dances and an extensive breakfast to enjoy. Aside from the organisers and VIPs, film makers from twelve European countries are present. Communication isn’t always easy, since most Poles only speak their own language. Joanna Wierzbicka, the driving force behind the festival, is rushing around organising everything for everyone. TVP, the Polish national television company, is around all week, following the festival guests during the showings and while birdwatching. For five full days, films are shown in the hall of tickets. A large part of thblic consists of students of the schools in the region. Our film ‘Stork Stories in the Netherlands’ is well received, but the Polish viewers are a bit surprised at all this attention just for storks. In Poland these – for us rare – birds are still quite common… www.festival.org.pl 

The location of the festival is truly fantastic. Goniadz is a simple village, not far from the border with Byelorussia, and the church dominates the view. In the square, rooks are building their nests in the trees, and around the square, there are ‘skleps’, shops where one can buy all kinds of things. For some years now Goniadz, with its only 2000 inhabitants, owns a pleasant hotel and restaurant in a traditional style. From the balcony of our room, we have a lovely view of the Biebrza river and its water meadows and shores. These are a habitat for all kinds of birds. At present it’s a little early for some kinds still. Only at the end of April, beginning of May will they all be there, including white-winged tern (Chlidonias leucopterus), whooper swan (Cygnus cygnus), common snipe (Gallinago gallinago), and capercaillie (Tetrao urogallus). But the storks are back on their nests. And there is a good spot close by for watching the ruff (Philomachus pugnax) in its courtship rituals. The ruff will be here only for a few weeks, before moving to their breeding areas. In the pine forests, elks live hidden. Thus, for nature lovers this region is really a must! www.biebrza.com.pl 

For more information see also our News page. 

Film ‘Stork Stories in the Netherlands’ wins another prize 

Violins, a harpsichord, a choir of deep Czech men’s voices, and applause. Against this background, Dutch filmers Jan van den Ende and Monique van den Broek received the prize of the Czech Ministry for the Environment for their film ‘Stork Stories in the Netherlands’ on 29 November 2003 in Uherské Hradiště, Czech Republic. Environment minister Libor Ambrozek himself, as a student, was involved in the organisation of the Uherske Hradiste Festival. In 1975, when the Environment Festival was first held, the communist regime was still in power and problems concerning nature and environment were out of order as discussion subjects. Now, almost thirty years and a Velvet Revolution later, the protesters of that time have become established members of society and one of them is a Cabinet Minister. 

At the official opening of ‘It’s up to you too’ - the theme of the Festival - in the town hall of Uherské Hradiště of all persons present are read out and we, as VIP’s, sign the Guest Book. Beside the Minister and the Mayor, sponsors and jury members are also present. During the festival week there are seminars and exhibitions as well as the films. Schools can make up their own programme from what is offered. The Agrarian School chose ‘Stork Stories’ and after the showing we have a lively discussion with them centering on ‘why storks?’ ‘why were storks hunted at one time?’ and ‘why should people feed them?’. 

The final evening of the Festival in the ‘Klub Kultury’ involves a lot of music and the official handing over of the prizes. Three amateur films and three professional ones have been awarded. Our prize, handed over by Minister Ambrozek himself, consists of a work of graphic art by a well-known Czech artist and some wonderful blue Czech glass.

Moravia
Since we don’t speak Czech, it is senseless for us to try and follow the entire festival programme, and so an English-speaking guide shows us the surroundings, the country of Moravia. The land is hilly, the fields are bare and far away the Carpathian mountains show against the horizon. Everything radiates a peace we rarely find in the West. 
The region is still attached to its traditions. On festive days, traditional clothing is worn, and there is dancing and a lot of local music. We are shown a country house where, as of yore, a freshly killed pig waits to be portioned, smoked, frozen or turned into sausages to last the family all winter.
We also visit a glass factory founded in 1794 which was recently threatened with closing. Union and workers resisted succesfully and the old art of glass-blowing is practised as before. It’s wonderful to see but also a bit painful when you realize that closing this factory would mean closing just about the only source of work in the area. 
In Uherske Brod, we are shown the Comenius Museum. This 17th-Century free-thinker and teacher was born in Uherske Brod but travelled all over Europe and died in the Netherlands. 
All in all, we enjoyed the peace and simplicity and natural beauty of Moravia very much.

ECOCINEMA FILM FESTIVAL GREECE 

‘Stork Stories in the Netherlands’ was shown at the 3^rd International Ecofilm Festival, which was held from 9 to 14 September 2003 on the Island of Rhodos in Greece.
The full moon tries to catch up with the planet Mars in the sky over the open air theater of Rhodos City. The guests are sitting in the lovely old theater, in modern canvas folding chairs. After the inevitable official speeches, the first film of the festival is shown: ‘The voice of Ljudmila’. In 75 minutes, a Russian woman tells her story of the Chernobyl disaster and what it did to her country, her town and her family. The festival brings us reminders of more unpleasant things: oil spills, swine plague, poverty… But we also see films that show a different view of our surroundings. We find cockroaches dirty pests, but to many Asians they are a source of protein. Termites destroy entire rows of houses in New Orleans, but to some people in the African back country, they are a delicacy.
In short, the festival offers a broad variety of films, from social and ecological dramas to simple beauty, in surroundings that are the delight of tourists.
In the airconditioned theater, every film is introduced by its makers, after which the audience can ask questions. When at the end of the week after iother nominated contributions our own film, Stork Stories in the Netherlands, takes its turn, we are surprised by a number of interesting people showing up in the audience, people we’d been talking to the day before.
Unfortunately, only a few of the inhabitants and tourists on the island come to see the film. No ‘outside public’. And that’s just the kind of people we aim to reach, isn’t it?
The Festival ends in the open air theater again, with a meeting framed in music by an Italian group of ladies playing the music from famous films such as ‘Play it again Sam’ and ‘Once upon a time in the West’.
The jury has a hard time deciding which contribution to reward, the more so since they have to compare such unequal vehicles as documentaries, animation films and acted dramas. Eventually, the six prizes go to Greek and French films. 

For more information: www.ecocinema.gr

Poland says YES to film "Stork Stories in the Netherlands"!

At the International W. Puchalski Nature Film Festival in Lodz, Poland, the Dutch documentary ‘Stork Stories in the Netherlands’ gained an award. The makers of the film, Jan C. van den Ende and Monique M. van den Broek, personally received the award during the official ceremony at the film museum of Lodz. 

The festival was first celebrated in 1980 and was held for the 10^th time this year. It was named after W. Puchalski (1909-1979), the first Polish nature filmer. Lodz, a city of more than one million inhabitants, is the seat of one of the most important film academies in Europe. One of its students was Roman Polanski. In the famous Piotrkowska Street, which just like Hollywood has its own ‘Walk of Fame’, the names of Polanski and Puchalski can be found side by side.